Tekst: Natalia Bursiewicz

Budynek Cocoon jest jak muszla, w której środku znajduje się najważniejsze i najbardziej chronione… Z zewnątrz, choć zwracająca uwagę kształtem, nie prowokuje barwą. Umieszczona pomiędzy innymi lub pośród morskich roślin, emanuje elegancją i spokojem.


Budynek biurowy Cocoon został zaprojektowany przez szwajcarską pracownię architektoniczną Camenzind Evolution. Wkrótce po otwarciu zdobył wiele prestiżowych nagród z zakresu designu i architektury m.in. World Architecture Festival Award w 2008 r. Międzynarodowe jury nie tylko doceniło interesującą formę, lecz także innowacyjną koncepcję organizacji przestrzennej.


Cocoon znajduje się w jednej z dzielnic Zurychu – Seefeld. Zlokalizowany jest na niewielkim zboczu, z którego rozciąga się widok na jezioro i góry. Wokół rozpościera się park z rozłożystymi, starymi drzewami oraz niskie budynki mieszkalne o zróżnicowanej stylistyce. Położenie działki w tak charakterystycznym miejscu spowodowało konieczność znalezienia formy budynku, która nie szokowałaby, ale byłaby oryginalna.
COCOON zachwyca piękną, owalną bryłą, która wyróżnia go spośród setek sześcianów, natomiast wnętrze imponuje rozmachem, rozwiązaniami technicznymi i monumentalnością.


Bryła
Camenzind Evolution zaproponowali budowlę w kształcie spirali. Bryła składa się z trzech nałożonych na siebie struktur zbliżonych formą do walca. Są one ułożone od najmniejszego, stykającego się z powierzchnią ziemi, do największego, na którym znajduje się taras. Całość cechuje płynne i plastyczne ukształtowanie struktury, typowe dla architektury organicznej. Architektom udało się połączyć ze sobą statyczną regularność geometrii z dynamicznością i zmiennością natury. W ten sposób powstała gigantyczna rzeźba, wyróżniająca się w krajobrazie parku. Fasada jest częściowo transparentna dzięki użytej w niej siatce ze stali nierdzewnej. Przypomina ona szarą kurtynę, która wije się subtelnie do góry, by dojść do linii tarasu, gdzie jest zastąpiona przez niewielką balustradę. Dzięki temu budynek w ciągu dnia jest neutralny, a w nocy zostaje podświetlony, stając się punktem odniesienia dla całej okolicy. To właśnie wtedy obiekt informuje o swojej obecności. O jego indywidualnym charakterze świadczy jednak wnętrze.


Koncepcja wnętrza
Wejście do budynku prowadzi przez wyróżniający się portal wejściowy wykonany z betonu, kamieni i aluminiowego ekranu, oraz korytarz. Po jego przejściu trafiamy do oświetlonej, przestronnej sali, której dominantą i zarazem główną ozdobą jest spiralna rampa, wijąca się w górę. Wokół niej zaaranżowane są wszystkie pomieszczenia. Tradycyjny podział na piętra został tutaj zastąpiony sekwencją eliptycznych segmentów, co eliminuje bariery komunikacyjne i tworzy unikalne środowisko pracy. Spiralne przejście pnące się wokół centralnego atrium nadaje charakter wnętrzu. Oculus w szczytowej części sklepienia pozwala światłu swobodnie penetrować przestrzeń, natomiast przeszklona elewacja wpuszcza światło z boku, dzięki czemu każde pomieszczenie jest niezwykle jasne.


Elipsy powiększające się z każdym zakrętem spirali sprawiają, że wnętrze wydaje się dynamiczne i zmienne. Dodatkowo przyległe do rampy segmenty mogą być zaprojektowane w dowolny sposób, choć są ze sobą połączone. System tarasowy oraz brak wyraźnej parcelacji pozwalają na elastyczny podział i aranżację przestrzeni. Budynek staje się więc trójwymiarowym networkiem, który daje wiele nowych możliwości interakcji i współpracy. Zwykle szansa połączenia dużych pomieszczeń biurowych w jeden moduł przestrzenny jest niewielka. Istnieją bowiem liczne podziały horyzontalne i wertykalne uniemożliwiające takie rozwiązanie. Stąd też Cocoon jest alternatywną koncepcją organizacji środowiska pracy.


Pierwszą rozszerzającą się ku górze rotundą było Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku, zaprojektowane przez Franka Lloyda Wrighta w 1956 r. Śmiała i szokująca w tamtym okresie bryła nie spełniała jednak do końca wymogów właściwej ekspozycji dzieł sztuki. Była to bowiem radykalna zmiana dotychczasowych praktyk wystawienniczych. Trudno powiedzieć, czy podobna struktura przeznaczona jednak do użytku biurowego odegra swoją rolę. Mimo iż architekci przekonują, że obiekt wyposażony jest w przyjazny środowisku system chłodzenia i ogrzewania, to wątpliwości budzi przede wszystkim kwestia akustyki. Przy takiej organizacji przestrzennej, gdzie większość biur jest otwarta i wychodzi na wewnętrzne atrium, hałas wydaje się być dość poważnym problemem.